Περί του καλού ποιμένος (Απόκρισις Ιεροδιακόνου τότε π.Γερβασίου ως Ιεροσπουδαστού Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής)

Ποιμήν καλός είναι, όχι ο κατ’ επάγγελμα τυπικώς ενασκών τα καθήκοντά του, αλλά ο ολοψύχως και ενσυνειδήτως αφιερωμένος εις την Εκκλησίαν, που αδιάκοπα αγωνίζεται να κάμη βίωμα του ποιμνίου τους τα υποθήκας του Ευαγγελίου και των Γραφών υπεισερχόμενος εις τας ουσίας και εκλαϊκεύων αυτάς. Ο στηλιτεύων τας αντιδράσεις και αντιμετωπίζων τον «φαρισαϊσμόν» με το μαστίγιον, όπως ο Κύριος εις τον Ναόν του Σολομώντος. Να είναι υπόδειγμα λιτότητος και αφιλοχρηματίας. Στοργικός προς φίλους και εχθρούς και εαυτόν προσφέρων θυσίαν προκειμένου να περισώση το απολωλός πρόβατον. Εν μια λέξει είναι αδιάβλητος εν παντί και πάντοτε και υπό πάντων»