Όστις τον Ναόν του Θεού φθείρει, φθερεί τούτον ο Θεός

Απόσπασμα από συνέντευξη Ε.Μοναχής, πνευματικό παιδί του π.Γερβασίου

ΟΣΤΙΣ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΦΘΕΙΡΕΙ, ΦΘΕΡΕΙ ΤΟΥΤΟΝ Ο ΘΕΟΣ

 

Θυμάμαι άλλο ένα γεγονός που είχε μείνει στη μνήμη μου σχετικά με τα ρητά τα οποία σε κάθε κατηχητικό μάθημα μαθαίναμε , αυτά έπρεπε να τα θυμόμαστε και όταν θα γινόταν ένας έλεγχος της κατηχητικής ύλης όλης της χρονιάς , όταν εμείς τα θυμόμασταν όλα απέξω είχαμε και ένα έπαθλο από τις κατηχήτριές μας. Θυμάμαι μια φορά, μεταξύ των μαθημάτων που κάναμε ήταν και η ανάλυση του ρητού «όστις τον ναον του Θεού φθείρει, φθερεί τούτον ο Θεός». Μια Τετάρτη παραμονή της ακολουθίας του Μεγάλου Κανόνος, είδα μια νοικάρισσά μας την Υπαπαντή Κούτρα, και από αυτήν πρωτοπήγαμε στο κατηχητικό. Ο γιος της ο κύριος Δημήτριος Κούτρας θα ήταν φοιτητής, αυτή όμως δεν έχανε καμία εκκλησιαστική ακολουθία. Όταν την είδα τη ρώτησα που πας κυρία Υπαπαντούλα και μου λέει στην εκκλησία γιατί είναι η ακουλουθία του Μεγάλου Κανόνος. Παρακάλεσα τη μητέρα μου να με ντύσει και να με αφήσει να πάω μαζί της. Πράγματι πήγα και στεκόμουν σε ένα στασίδι, σε ένα κενό πίσω στον τοίχο. Η υγρασία είχε ξεπετάξει τη λαδομπογιά του τοίχου της εκκλησίας. Και εγώ με τις κινήσεις μου άρχισα να τραβάω τις φλούδες από τη λαδομπογιά του τοίχου που έφευγε. Εκείνη την ώρα σαν πυρωμένο βέλος ήλθε στη σκέψη μου το ρητό «όστις τον ναόν του Θεού φθείρει, φθερεί τούτον ο Θεός» και με έπιασε τρομάρα. Προσπαθούσα τώρα να κάνω την προσευχή μου στην εικόνα του Χριστού που ήταν απέναντι στο τέμπλο και τον παρακαλούσα να με συγχωρέσει για το κακό που έκανα και να θέλω να τον καλοπιάσω ότι τα πενηνταράκια που παίρναμε κάθε μέρα το πρωί για το σχολείο θα τα μαζέψω για μια βδομάδα και θα τα φέρω στο παγκάρι της εκκλησίας της Αγίας Φωτεινής για να διορθωθεί το κακό που έκανα. Βέβαια, δημιουργεί ίσως φαιδρότητα αυτή η ιστορία , όμως είχε μείνει μέσα στην ψυχή της κάθε μιας μαθήτριας ότι αυτό που αργότερα θα το καταλάβαιναν όταν θα ενηλικιώνονταν και θα ήξεραν ποιος είναι πραγματικά ο ναός του Θεού, θα είναι ένα γερό χαλινάρι και μια δυνατή φωνή στη συνείδησή μας  για τις προκλήσεις ή τους πειρασμούς.

Π.Παναγιώτης: Σωστό, αυτό δείχνει και το γεγονός ότι ο παπούλης δούλευε πολύ σε βάθος. Έσκαβε πολύ βαθειά και είχε τον τρόπο να το περνάει με την πιο απλή λέξη.

Μοναχή Ε. : είχαν ανοίξει πόρτες και παράθυρα που δημιουργούσαν απορίες γόνιμες και αυτό βεβαίωνε ότι το παιδί συμμετείχε άσχετα αν η ηλικία του ήταν μικρή. Έβλεπε το παιδί σαν μικρό ενήλικα.